KDF - Kraft durch Freude

Uit Paraplu
Ga naar:navigatie, zoeken

KDF - Kraft durch Freude was de populairste organisatie in het Derde Rijk. De kracht van het Derde Rijk bestond uit de groei van de consumptie, uit toerisme en vermaak. De SS en de SA, deze organisaties waren van belang om actieve tegenstanders gewelddadig de mond te snoeren, en later bij de Shoah. Maar SS en SA waren niet essentieel voor het verkrijgen van de steun van de bevolking. Betaalde vakanties, Volksempfanger en Wochenschau, cultuurreizen en cruises, Reichsparteitage en Deutsche Kunst Ausstellungen, beloftes over prachtige zeebaden, Hanomag en Volkswagen, ihr KDF wagen. “Consumeer meer” bracht een bevolking in goede stemming. En de meesten die het hebben meegemaakt, hebben er goede herinneringen aan over gehouden. ‘Das mit den Juden hätte nicht passieren dürfen, aber sonst…’

Op 27 november 1933 werd de organisatie “Nach der Arbeit” opgericht als onderdeel van het Deutschen Arbeitsfront (DAF). Dit naar voorbeeld van de in 1925 door Mussolini opgerichte Italiaanse “Opera Nazionale Dopolavoro OND“, het “Nationale Vrijetijdswerk”. In 1929 had Robert Ley, de leider van de DAF, kennis met de OND gemaakt op een reis naar Italië. Hij kwam met het voorstel voor de KdF, dat op 14 november 1933 door Hitler werd goedgekeurd. Slechts 2 weken later vond de officiële oprichting al plaats op een bijzondere vergadering van de DAF, waarbij Rudolf Heß en Joseph Goebbels aanwezig waren. Na korte tijd werd de naam veranderd in “Kraft durch Freude” (KdF).

Het doel van KdF werd omschreven als: “Das Ziel der Organisaztion ist die Schaffung der nationalsozialistischen Volksgemeinschaft und die Vervollkommung und Veredlung des deutschen Menschen” en “Die Schaffung eines neuen deutschen Menschen und einer neuen deutschen Gesellschaftsordnung. Der politischen und der wirtschaftlichen folgt die gesellschaftlich-kulturelle Neuordnung der deutschen Volksgemeinschaft“. De invulling van het Nazi ideaal van een maatschappij zonder klasse tegenstellingen, de Volksgemeinschaft, was het doel. Kort voor de oorlog kwam daar bij dat KdF voor een “nervenstarkes” en “kriegstüchtiges Volk‘ moest zorgen. Robert Ley heeft A.H. later als volgt geciteerd: “Ich will, daß dem Arbeiter ein ausreichender Urlaub gewährt wird en daß alles geschieht, um ihm diesen Urlaub sowie seine übrige Freizeit zu einer wahren Erholung werden zu lassen. Ich wünche das, weil ich ein nervenstarkes Volk wil, denn nur allein mit einem Volk, das seine Nerven behält, kann man warhaft große Politik machen”. Volgens de Nazi propaganda machine vond KdF in de oorlog “ihre schönste Krönung”. In de Nazi ideologie ging het “Volk” altijd boven het individu, de “schaffende deutsche Mensch” mocht volgens Ley in zijn vrije tijd niet aan zichzelf overgelaten worden. Want “aus der Langeweile entspringen dumme hetzerische, ja letzten Endes verbrecherische Gedanken”. En niets zou gevaarlijker zijn voor een Staat. Zo gezien, voegde de DAF-leider toe is “sogar der Kegelclub staatserhaltend”, zodat de mensen weten “wo sie am Abend hinzugehen haben”. Hermann Esser, “Leiter des Reichsfremdverkehrsverbands”, benoemde ook nog een ander doel: “Wir haben das große Ziel im Auge: Deutschland insgesamt zu einem Reise- und Ferienland nicht nur für unser eigenes Volk, sondern für die ganze Welt zu machen”. En inderdaad nam het aantal overnachtingen van buitenlandse toeristen toe ondanks de slechte naam van het regime. Volgens opgave van de Nazi’s van 2,7 miljoen in 1932 tot meer dan 7 miljoen in 1937. De Reichskristallnacht van 9 november 1938 zorgde voor een sterke afname, het begin van de oorlog betekende het einde van de komst van buitenlandse toeristen.

In 1933 was het budget van KdF 281 miljoen RM, in 1939 was dat 538 miljoen. Het plan was dat alle kosten voor KdF uit het reisbureau zouden worden betaald. Maar dat lukte niet en het merendeel kwam van lidmaatschap inkomsten. Iedereen die lid van de DAF was, alle werknemers, werkgevers en ambtenaren, betaalden 0,50 RM of meer per maand. De DAF bijdrage was 8 miljoen RM in 1934 en 32,5 miljoen in 1938.

Vakantie voor arbeiders was begonnen in Engeland waar in 1840 al enige ondernemers reizen boekten bij de privé spoorwegmaatschappijen voor hun werknemers. In 1841 ging de eerste speciale vakantie trein van Thomas Cook op pad met aan boord 570 arbeiders. Pas in de Weimar republiek kregen de Duitse arbeiders 8 tot 12 dagen doorbetaalde vakantiedagen per jaar, de Nazi’s verlengden dit naar 2 tot 3 weken. Dat hielp de populariteit van het regime aanzienlijk. Aanhangers van de communistische en sociaal-democratische partijen kregen zo ook wel trek in het “Sozialismus der Tat” van de Nazi’s. In de ogen van vooral oudere communisten en sociaal-democraten was vakantie maar een uiting van kleinburgerlijk individualisme, een arbeider onwaardig. Vakantie stond dan ook nooit op de onderhandelingsagenda. Toch werd in 1929 door de sociaal-democraten een arbeiders reisvereniging opgericht, maar die was door gebrek aan geld niet succesvol. Zeker in de crisistijd lieten de meeste mensen zich hun vakantie uitbetalen en werkten door. Maar vanaf 1933 werd vakantie nemen opeens een plicht, om weer te kunnen presteren in het belang van het volk. De leiding van de sociaal-democraten liet vanuit haar ballingschap in Praag weten dat KdF een “geschickte Speculation auf die kleinbürgerlichen Neigungen der unpolitische Arbeiter” was. Maar die kleinburgerlijke on-politieke arbeiders trokken zich toen ook al niets aan van de zure verwijten van sociaal-democratische leiders, en zagen meer in het “Sozialismus der Tat“. Voor de Nazi-tijd kwam het er op neer dat alleen oudere mensen daadwerkelijk wel eens op een langere reis konden gaan, na 1933 was dat anders. Van 1933 tot 1939 werden er naar zeggen van de Nazi’s 43 miljoen reizen verkocht, vooral dagreizen maar toch ook 7 miljoen echte vakanties. Daaronder waren 690.000 cruises die naar Noorwegen, Madeira en de Middellandse zee gingen. Een cruise naar Noorwegen koste 60,- RM bij een gemiddeld maandloon van 150,- RM. Ook voor de soldaten werden reisjes in de bezette landen georganiseerd, zodat ze de cultuur konden leren kennen. De toeristenbranche was niet altijd gelukkig met deze goedkope KdF toeristen. En omdat die zich ook niet altijd thuis voelden in bijvoorbeeld de traditionele badplaatsen, werden eigen arbeidersbadplaatsen gepland. PRORA is de enige waarvan de bouw is begonnen.

Kunst en cultuur was een belangrijk aandachtspunt in het KdF aanbod. In de in 1938 verschenen Nazi propaganda brochure “Das danken wir dem Führer” staat: “Allein durch die Kunstausstellungen wurden mehr als 2,5 Millionen Arbeiter mit Schöpfungen wahrer deutscher Kunst bekannt gemacht. Noch vor fünf Jahren galt es als eine Selbstverständlichkeit, daß die großen Werke deutscher Kultur einer kleinen besitzenden Oberschicht vorbehalten blieben. ... Über 22 Millionen Volksgenossen besuchten die Theateraufführungen, 5,6 Millionen die KdF-Konzerte, 17 Millionen Werktätige fanden in mehr als 40.000 Kabarett- und Variétevorführungen Entspannung und damit neue kraft für ihr Tagewerk“. Deze propaganda getallen worden over het algemeen overgenomen als zijnde de geschiedenis, dus hier ook. Dat de Nazi top zichzelf zou gaan verrijken met de geroofde grootste privé kunstcollecties ooit, was toen nog niet bekend. Zie ook Haus der Deutschen Kunst op blz. <?>. Daarnaast bestond aandacht voor sport, hobby verenigingen, bonte avonden, enz. KdF bood elke denkbare vorm van vermaak. De KdF bemoeide zich ook met een betere inrichting van de werkplek en leefomgeving. De KdF wedstrijd “Wettbewerb um das schönste und vorbildlichste Dorf” was daarbij een belangrijk middel. Dit is een Duitse traditie geworden en in 1995 werd de eerste prijs in de Bundes wedstrijd “Unser Dorf soll schöner werden” gewonnen door het voormalige Nazi modeldorp [[Alt-Rehse]].

Het consumeer-meer ideaal van het Kraft durch Freude programma staat nog steeds centraal in de Westers georiënteerde samenlevingen en in de zogenaamde opkomende economieën. En het is nog steeds het rolmodel voor de moderne kapitalistisch georiënteerde staat. Wij verwachten van onze politici in essentie nog steeds dezelfde beloftes die de man met de snor en zijn kornuiten ook maakten. De bekende auteur Götz Aly noemt het Derde Rijk een “Wohlfühldiktatur”.

Uit de KdF reisbrochures is één ding ook duidelijk; De bikini is niet in 1946 door de Franse auto-ingenieur Louis Réard uitgevonden, de bikini was in het Derde Rijk al populair. En bestond overigens al in de oudheid.

De KdF Wagen, de Volkswagen Kever
Het vaak aan Porsche ingenieur Erwin Komenda toegeschreven ontwerp van de Kever, werd als één van de eerste auto modellen in een windtunnel getest en is uiteindelijk één van de grootste successen in de auto industrie gebleken. Waar het idee voor de Kever echt vandaan komt is onderwerp van meningsverschil. Naar aanleiding van het succes van de T-Ford gingen Duitse autofabrikanten en ontwerpers zich ook richten op het bouwen van auto’s voor het volk. De toen bekende auto-constructeur en -auteur Josef Ganz was één van de mensen die zich daar mee bezig hield. In 1932 werd de naam Adler Maikäfer gebruikt voor een door hem ontworpen gestroomlijnde auto. De Nederlandse journalist Peter Schilperoort heeft een boek over de rol van Ganz geschreven met de titel “Het ware verhaal van de Kever“. Na de oorlog is de productie door de Engelsen voor eigen gebruik weer op gang gebracht. De Engelse autoindustrie zag niets in het ontwerp en de Britse majoor Ivan Hirst nam toen als bedrijfsleider de beslissing om weer Volkswagens voor de commerciële markt te gaan produceren. In 1947 werden de eerste Kevers geëxporteerd, Pon’s automobielhandel haalde ze naar Nederland. Pon heeft ook het idee voor de Volkswagen bus aangedragen, een ander groot succes. Volkswagen is niet alleen een symbool voor de aantrekkingskracht en de valse beloftes van het Nazi regime, maar werd ook het symbool voor het Wirtschaftswunder en voor het vrije Hippie leven. De Kever is daarmee ook het symbool voor continuïteit bij uitstek; “Das Leben geht Weiter”.

Image49419.JPG



De illustraties bij dit onderwerp KdF zijn van het Internet afkomstig

Zie verder: Afsluitende opmerkingen over het Derde Rijk, DAP-NSDAP, De Moraal - Anständig geblieben, Het 25 punten programma van de NSDAP, Het Nationaal Socialisme, Hitlers theologie, Holocaust en Shoah, KDF - Kraft durch Freude, Montségur, Nazi Weltanschauung en de Ideologen, Occultisme, Oorsprong van Duitsland en het Nationaal-Socialisme, Opvoeding en onderwijs, Otto Rahn, Swastika logo, Tijdlijn van de Nazi pre-historie, Toespraak van Himmler op 4 Oktober 1943 in Poznan, Wolfram von Sievers, Literatuurlijst, Voorbij het Inferno